In de media

DE VOLKSKRANT 29 november 2013
Doloris Leeuwin lovend over medium

BOULEVARD

 

Dolores Leeuwin is uiterst positief over medium Bernadetta Maas. “Er zijn een hoop charlatans die zich medium noemen, maar ik geloof dat Bernadetta echt een lijntje naar boven heeft”, vertelt de 42-jarige presentatrice in de Volkskrant.

 

 

Leeuwin wordt door de krant gevraagd of ze zichzelf zou omschrijven als zweverig of sceptisch. “Ik ben niet religieus opgevoed”, laat ze weten. “Mijn moeder ging wel naar de kerk, maar was thuis niet met de Bijbel bezig. En als ik op televisie zag wat mensen elkaar aandeden in naam van religie, dacht ik: laat maar zitten. Dan geef ik spiritualiteit wel op mijn eigen manier vorm.”

De hoogbegaafde BN’er vindt dat mensen zich soms te veel bezig houden met hun hoofd. Vier jaar geleden kwam ze via haar nichtje Sylvana Simons in contact met medium Maas. “Toen ik haar voor het eerst zag, zei ze dingen over mij die ze écht niet kon weten. Ik zat toen behoorlijk vast en wist niet goed waar mijn leven heen moest. Zij verwoordde die gevoelens precies.”

De grote vraag is natuurlijk waar dat lijntje van Bernadetta heen gaat. “Iets dat groter is dan wij, je kunt het God, of het universum noemen”, denkt Leeuwin.

 

vlinder05

‘ Tussen hemel en aarde’  tijdschrift Flair maart 2013
door journaliste Floor Bakhuys-Roozeboom

Aura’s, zesde zintuigen, praten met overledenen. Zweverige flauwekul of zit er toch iets in? Journaliste Floor Bakhuys-Roozeboom dook voor Flair in de wereld van mediums, aura’s en chakra’s en stelde zichzelf de vraag: is er meer tussen hemel en aarde?

Mensen helpen
‘Als iemand mij een maand geleden had verteld dat ik nog eens een reading zou laten doen door een medium, dan had ik diegene waarschijnlijk hartelijk uitgelachen. Wat je niet ziet, bestaat niet, zo luidde mijn waterdichte motto. Spiritualiteit vond ik maar zweverig gedoe en paranormale gaven deed ik af als flauwe trucjes van geldbeluste aandachttrekkers. Niemand was toch ooit in staat geweest zulke gaven echt te bewijzen? Nou dan. Geloven in iets als een paranormale wereld, vond ik dan ook vooral iets voor mensen in gebatikte gewaden. Totdat een goede vriendin mij een maand geleden vertelde dat zij wel eens naar een paragnost ging. Om contact te leggen met overleden dierbaren, maar ook om te praten over waar ze stond in het leven. Ik was stomverbaasd. Zij is geen zweverig type met een gebatikte jurk, maar een slimme, hippe vrouw die net zo in het leven stond als ik. Toen ik tijdens een etentje met andere vriendinnen dit verhaal vertelde, werd mijn verbazing nog groter: niemand vond het raar. De ene vriendin was zelf aan een spirituele vorm van yoga begonnen, de andere had net een meditatiecursus achter de rug en weer een ander vertelde dat ze af en toe haar aura liet lezen. Waren mijn vriendinnen dan stuk voor stuk goedgelovige zwevers geworden die zich maar wat op de mouw lieten spelden? Of zagen zij misschien dan toch iets dat ik niet zag? Na die avond, galmden de verhalen over innerlijke rust en geestelijke verrijking nog na in mijn hoofd. Was ik al die tijd misschien te kortzichtig geweest? Hoog tijd om daarachter te komen. En dus, gewapend met een open mind, een vleugje scepsis en een gezonde dosis nieuwsgierigheid, besloot ik me onder te dompelen in de wereld van paranormaliteit, aura’s en mediumschap’.

Medium en spiritueel coach Bernadetta Maas (62), ook geliefd onder BNers, gelooft niet dat iedereen zulke gaven kan ontwikkelen: ‘Je hebt het of je hebt het niet. Ik ben ermee geboren. Mijn moeder heeft het, mijn broer heeft het ook. Als kind zag ik al schimmen die naast andere kinderen liepen. Ik dacht dat iedereen dat had. Toen ik erachter kwam dat het bijzonder was, wist niet wat ik ermee moest. Tot mijn veertigste heb ik me ervoor afgesloten en wilde ik er niets mee te maken hebben. Inmiddels beleef ik alweer vele jaren een groot plezier aan het coachen en helpen van mensen in mijn praktijk Le Papillon. Ik maak contact met overleden dierbaren of ik lees de energie van degene die tegenover mij zit. Als jij bijvoorbeeld bij me zou komen, dan zou ik je handen vastpakken en je vertellen wat ik in jouw ziel zie.’ Haar stem klinkt wijs, vertrouwd en warm aan de telefoon en haar woorden maken mij nieuwsgierig. En zo komt het dat ik een paar dagen later tegenover haar zit. Mijn handen liggen op een gehaakt matje op de tafel tussen ons in, mijn keel is een beetje droog van de zenuwen. Bernadetta, een charismatische, van oorsprong Indonesische vrouw, legt haar handen op de mijne en sluit haar ogen. ‘Kun je je ontspannen, Floor?’ Ik knik. Dan vertelt ze me wat ze ziet. Ze vertelt over het kleine meisje van vroeger dat nog steeds in mij zit. Ze vertelt over mijn geliefde en hoe anders we zijn en hoe mooi dat is en hoe moeilijk ook, soms. Ze vertelt over mijn ouders, hoe trots ze op me zijn en hoeveel ze nog steeds van elkaar houden. Over mijn levenspad dat nog zoveel gaat brengen en over mijn missie om te creëren in dit leven.

Weer die jaloezie
Dan kijk ze mij aan: ‘Je bent journaliste Floor, maar je hebt niet de mentaliteit van een journalist’. Ik slik. Dat komt hard aan; hoe vaak heb ik me niet afgevraagd of ik wel hard genoeg ben voor dit vak? Of ik wel gewiekst genoeg ben om journalist te zijn? ‘Je hebt niet die mentaliteit, maar dat moet je juist zo houden,’ zegt Bernadetta met zachte stem. ‘Ik zie een eerlijkheid in jou die je niet moet afleren, want dat is juist jouw kracht. Die pure uitstraling zorgt ervoor dat er mooie dingen op jouw pad blijven komen. Maar het zorgt ook voor jaloezie. Vooral bij vrouwen. Die jaloezie zie ik nu al om je heen. Ik voel een lichte steek in mijn buik. Dit is wat medium Ciska ook heeft gezegd! Mijn wangen worden rood, omdat ik diep in mijn hart weet over welke vrouwen zij het heeft. ‘Maar Floor’, vervolgt Bernadetta, ‘wat andere mensen ook zeggen: dat kleine meisje dat in je zit dat mensen met zoveel verwondering en puurheid tegemoet treedt, dat moet je juist altijd blijven koesteren. Dat meisje moet blijven wie ze is.’

Geloof je erin?
Als ik na anderhalf uur weer buiten sta, voel ik me vol en leeg tegelijk. De vriendelijke stem van Bernadetta klinkt nog na in mijn oren. Haar woorden hangen nog als een warme deken om me heen. Ik laat de reading nog eens langzaam als een film aan me voorbij trekken en dan stel ik mijzelf de vraag die mijn vriendinnen me straks bij het eten zullen stellen: ‘Geloof je erin?’ Ik begin te lopen en terwijl mijn adem wolkjes maakt in de koude buitenlucht, denk ik erover na. Heeft Bernadetta mij waardevolle lessen gegeven over mijn leven? Jazeker. Heeft haar reading mij nieuwe inzichten en inspiratie gebracht? Absoluut. Iedereen kikkert er natuurlijk van op als een ander zoveel aandacht voor je heeft en zulke mooie dingen over je zegt. Want of deze vrouw mij ‘een mooi en puur mens’ noemde, omdat ze dat kon zien in mijn ziel of omdat ze dat doorkreeg via een bijzondere verbinding met een andere wereld? Als ik eerlijk ben, heb ik nog steeds geen idee. Maar misschien maakt dat ook niet zoveel uit. Misschien is de blije lichtheid in mijn borst, die ik voel terwijl ik terug naar huis loop, voor mij voorlopig wel bijzonder genoeg.

Interview Paravisie maart 2013, tekst en foto Arthur Schroer

para1

 para1

 “Bernadetta krijgt door wat jouw doel in het leven is”para2

Interview Algemeen Dagblad met Dolores Leeuwin 9 februari 2013
door Oswin Schneeweisz

diversen_040  Medium03B3868 1

Bernadetta beschreef mijn diepste angsten”

“Mijn moeder zag haar overleden oma al eens in de tuin staan. Ik ben dus wel met spiritualiteit opgegroeid, maar ik ben geen zweefteef”, zegt klokhuis-presentatrice Dolores Leeuwin (43). “Toen ik voor de eerste maal bij Bernadetta Maas kwam las ze mijn handen, vertelde mij zaken over mijn relatie die op springen stond en beschreef mijn diepste angsten. Ze wist dingen ik nog nooit aan iemand had verteld. Ik ben een nuchter en kritisch persoon, maar ik was meteen overtuigd van haar gave. Ik ken haar nu vier jaar en de relatie is geleidelijk aan vriendschappelijk geworden en meer gericht op coachen. Ik bezoek jaarlijks een van haar groepsbijeenkomsten. Die zijn altijd heel inspirerend. Je gaat vol energie naar huis.”

“Ik ben beter naar mezelf gaan luisteren en durf meer op mijn gevoel te vertrouwen. Daardoor neem ik ook andere beslissingen. Voorheen dacht ik nog vaak: ‘niemand zit op mij te wachten’ en ‘waarom zou ik dat doen?’. Ik was geneigd mezelf weg te cijferen. Nu durf ik beslissingen te nemen vanuit gevoel en intuïtie. Zo denk ik na over een theaterproject en wil iets gaan doen met trainig en coaching. Dat had ik vroeger niet gedurfd. Nu denk ik: het voelt goed, dus doe ik het. Mensen zeggen weleens: ‘wat moet jij nou met een medium?’ Je hebt notabene de nationale iq-test gewonnen? Ik snap dat niet. Je IQ wordt gemeten aan de hand van tastbare feiten. Dat heeft niets te maken met je gevoel”.

“Toen ik bij Bernadetta kwam was ik de weg in mijn leven echt even kwijt. Ik vroeg me af hoe ik in hemelsnaam op dit punt was aangekomen? Het antwoord van Bernadetta was: je hebt jezelf onzichtbaar gemaakt. Jij kunt meer dan jezelf denkt. En ze had gelijk. Ik krijg nu meer voor elkaar omdat ik mezelf niet wegcijfer, maar gewoon zeg wat ik vind en mij meer bewust ben van mijn talenten.”

“Ik ben een waarnemer, geen waarzegster” stelt paragnoste en spiritueel coach Bernadetta Maas. Als iemand bij mij komt zie ik beelden, flashbacks uit zijn leven of filmpjes die ik doorkrijg via gidsen (of overledenen). Soms heeft dat te maken met het verleden, soms met de toekomst. Tegenwoordig zie ik veel angst. Dat is de tendens van deze tijd. Mensen zijn bang hun zekerheden te verliezen en komen met vragen of ze hun baan of relatie wel zullen behouden? Het doorgeschoten individualisme en materialisme heeft ervoor gezorgd dat mensen het contact met hun gevoelswereld kwijt zijn. Maar er is ook een tegenbeweging gaande. Vooral vrouwen zijn zich op zielsniveau aan het ontwikkelen. Ze zijn heel erg met hun innerlijk bezig en proberen het contact met het gevoel te herstellen. Opmerkelijk vind ik het hoge aantal vrouwen van rond de dertig dat helemaal desperaat bij mij komt met de vraag of ze nog wel aan de man en kinderen zullen komen? Ook al zie ik in zo’n geval een toekomst met huisje, boompje en beestje: ik zeg altijd, ga er niet naar leven. Sommige fases moet je doorleven. Ik kijk dan wel in de toekomst, maar ik probeer mijn cliënten vooral terug in het hier en nu te krijgen.”

Maas beaamt dat wie op zoek gaat naar een medium als snel verdwaalt in een woud van spirituele éénpitters zonder keurmerk.
“Een keurmerk voor de beroepsgroep is ondoenlijk, want hoe bepaal je of iemand wel of niet echt de gave heeft? De beste manier om een goed medium te vinden is afgaan op ervaringen van anderen.”

 

Interview Quote augustus 2011

Interview in de Volkskrant met Sylvana Simons

Door Haroon Ali   09/07/11
Sylvana Simons presenteert dit weekeinde het North Sea Jazz Festival voor de NTR.

North Sea Jazz Festival of Sylvana’s Choice?
‘Vorig jaar ben ik gestopt met Sylvana’s Choice op Radio 6, omdat het te pittig bleek om een dagelijks muziekprogramma te maken. Ik heb toen wel gezegd: zet mij in voor jaarlijkse evenementen als North Sea Jazz, dat ik dit weekend voor de tweede keer presenteer.’

‘Ik ben opgevoed met soulmuziek, de muziek die mijn vader thuis luisterde. Hij leerde mij ook plaatjes draaien. Dan lag hij op de bank en zei: zet maar iets op. Een nummer als Fairy Tales van Anita Baker of No More Tears, gil ik thuis soms mee om me door zware tijden te trekken. Bij de snikkende stem van Al Green smelt ik.’

Hemel of aarde?
‘Mag het ook hemel op aarde zijn? Het verschil tussen Chazia Mourali en mij is dat zij erg sceptisch tegenover het medium Char Margolis stond, terwijl ik absoluut geloof dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik geloof dat er mensen zijn die dingen kunnen zien en voelen die niet tastbaar zijn, en ik geloof in de capaciteiten van Char en Derek Ogilvie. Ik heb zelf ook al vijf jaar een medium, Bernadetta Maas uit Den Haag. Soms zet ze me op het goede pad, soms bevestigt ze mijn keuzes en soms zegt ze dingen die ik pas later kan plaatsen. En niet alleen zij, teachers are everywhere. Dat kan ook de vreemde zijn met wie ik bij het zebrapad een gesprek begin.

Dagblad De Pers

Column Femmetje de Wind – Uit de kast
Geplaatst op 16/07/2009

Een week voor het einde van mijn zwangerschapsverlof kreeg ik een mailtje van onze chef features. ‘Welkom bijna terug, we zijn bezig met een dossier over alles wat zich tussen hemel en aarde beweegt. Zou jij bij een medium langs willen?’‘Maakt het nog wat uit’, schreef ik, ‘dat ik hier absoluut niet in geloof’.
‘Nee hoor,’ zei ze, ‘als je er maar een stukje over schrijft.’
‘Natuurlijk,’ antwoordde ik, ‘daar draai ik mijn hand niet voor om. Een medium, een modeontwerper, een Sylvie van der Vaart, schrijven is schrijven.’

Ik belde een oude bekende van wie ik wist dat hij een excentrieke voorliefde had voor het paranormale. Hij gaf me het nummer van Bernadetta Maas. En zo ging ik op mijn eerste werkdag niet naar de redactie maar naar een medium in Den Haag.

Bernadetta bleek een soort orakel die een enorme hoeveelheid persoonlijke informatie over mij uitspuwde. Dingen die ze overigens met geen mogelijkheid kon weten (ook niet via mijn ‘oude bekende’, ook niet via Google). Bijna alles wat ze zei raakte kant en wal en ik was verpletterd door haar vermogen exact de juiste gevoelsbetrekking te beschrijven tussen mij en de mensen om me heen. Ik was zo enthousiast, dat iedereen die in de volgende 24 uur in mijn buurt kwam, getrakteerd werd op de ‘campagne Bernadetta’. Eén van die mensen was mijn advocaat. Hij is van het type no nonsense. Hij hoorde me aan, krabde eens achter zijn oor en ging toen te biecht; ‘ik raadpleeg al jaren een paragnost. Maar ik spreek er met niemand over.’ Ik knikte. En vervolgens gaf hij me zonder dat ik er om gevraagd had het nummer van ‘de zijne’.

Hoe meer mensen ik deelgenoot maakte van mijn ervaring, hoe meer mensen uit de paranormale kast kwamen. Niemand deed vreemd of afwijzend, sterker nog, ze wilden allemaal haar naam of ze hadden een nieuwe naam voor me. Ik was perplex. Heel veel mensen van wie ik nooit had verwacht dat ze ook maar een halve minuut interesse zouden hebben in het paranormale, bleken ‘believers’.

Zo snel als ik kon maakte ik overigens een afspraak met Jack Hammerstein, de paragnost van mijn advocaat (u hoeft hem niet te Googelen, hij staat niet op internet). Alles natuurlijk nog steeds onder de vigeur van de onderzoeksplicht die ik heb als redacteur.

Mais enfin, je hoeft niet bepaald paranormaal te zijn om te zien dat ik gewoon hartstikke om ben: I am a believer.

 

Waarneming in de Happinez

nr.2-blz. 97-mei 2009 

Interview voor het tijdschrift “Jackie”

augustus/september 2009